Muzyka
Nie inaczej postępowano z muzyką. Tutaj zachowanie komunistów może najbardziej dziwić, co bowiem może mieć wspólnego z polityką czy społeczeństwem zwyczajna muzyka? W dodatku taka, która pozbawiona jest słów, bazuje na samych jedynie dźwiękach? Okazało się jednak, że nawet takowa muzyka może być niebywale polityczna, ba!, za jej pomocą można prowadzić działalność wywrotową. Jaki stawiano zarzut muzykom? Otóż mogli oni być nazbyt formalistyczni. Co to oznaczało? Ano to, że przeciętny robotnik po odsłuchaniu muzyki tworzonej przez formalistycznego artystę nie był w stanie zanucić chociażby refrenu tegoż dzieła. Była to więc muzyka antyludowa, wręcz burżuazyjna. Nie nadawała się na tępą rozrywkę, wymagała od słuchacza jakiegoś podziwiania kunsztu artysty. To było absolutnie niedopuszczalne. Artyści formalistyczni byli bardzo piętnowani i zwalczani, wręcz kazano im tworzyć nowe, już ludowe i chwytliwe w swej prostocie utwory.